จันทรส

บทเพลงแผ่วคำหวานวารคิดถึง

ณ ครั้งหนึ่งขับขานแว่วหวามหอม

ลมรำเพยเชยพัดระบัดพะยอม

ผกากรอมล้อมดารายสายสุดา

พลับพลึงแซมแย้มลำเจียดละเมียด/ช้อง-

นาง,ประคองซ่อนกลิ่นประทินอุสา

โอ้สายหยุดหยุดเสียดายสายสุดา

จำร้างลาไกลโพ้นที่โนนเวียง

ถึงจากไปไกลดอกโศกวิโยคร้าว

นับแสนก้าวหมื่นโกฏิด้วยโขดผา

กลิ่นพิกุลก็ยังกรุ่นละมุนอุรา

หอมนรรจาเหมือนอยู่ใกล้ไม่ไกลกัน

ลมเหมันต์ผันผ่านมาลานเหนือ

หนาวระเรื่อเหมือนไข้ที่จับหนาว

ดอกรักดอยคอยรักมาเนิ่นนาว

หอมทองกวาวละเลียดลิ้มที่ริมปิง

บัวตองรุดผุดดอกออกดาษดื่น

คิดถึงคืนวันผ่านลานเวียงเหนือ

ดอกรักเร่เร่รักมาชักเชือน

พี่เหมือนเรือนลำร้างอ้างว้างคอย

ไม่เห็นหน้าพาคิดถึงคะนึงจิต

แม่มิ่งมิตรแม่อย่าร้างอย่าเลือนหาย

ลมหนาวเรื่อยเจื้อยแจ้วมาแผ้วกาย

หนาวมิวายคงมิคล้อยให้คอยรัก

บทเพลงพลิ้วริ้วล้าระย้าระยับ

ทำนองขับสะดับชื่นบนผืนหล้า

กลิ่นไม้จันทน์…รสระคนสุคนธา

หอมใดกว่าหอมรักรสของรสจันทร์.

12/6/29

ฐา-จันทรา.