อดีต….อนาคต…..และการกำเนิด

สวัสดีจ๊ะสาวน้อยที่น่ารักของฉัน…..

พลิ้วของสายลมที่พาดพัดจากเหนือลงมายามนี้

นอกจากจะนำพาความเย็นเยือกแผ่ซ่านให้ปรากฏโดยทั่วไปแล้ว

มันยังเป็นเครื่องบ่งเตือนเหตุแปรเปลี่ยนฤดูกาลที่เงียบสงัดสำหรับฉันเช่นกัน

ทุกกลิ่นไอที่ล่องลอยมานั้น…ในสายลม

ล้วนแต่นำพาความหลังและบูรณภาพแห่งอดีตของฉันให้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

มันเหน็บหนาวจนบอกไม่ถูกเลยจ๊ะ

ดังนั้นฉันควรจะเริ่มต้นอย่างไรก่อนดีนะ…สาวน้อย/เธอถึงจะเข้าใจ

ไหนไหนในเมื่อฉันเป็นฝ่ายเริ่มขึ้นมาแล้วก็ควรจะสานต่อให้เสร็จซินะ

ฉันควรจะเรียกมันว่ากะไรดี…”ไข้อดีต”…จะเหมาะกว่ากระมัง

ทุกครั้งทุกคราว/แทบจะว่าได้….ยามลมหนาวพรูพร่างมาอย่างนี้

ความรู้สึกบางประการของฉันมักจะถูกอะไรอย่างหนึ่งกระตุ้นปลุกขึ้นมาอย่างแรง

มันพยายามจะดูดดึงให้ฉันต้องย้อนรอยกลับไปสู่สิ่งเก่าเก่าซึ่งอาจจะมีจริงหรือไม่ก็ได้

มโนภาพที่แจ่มจรัสของฉันทั้งหมดถูกนำไปสู่ชีวิต…แห่งชนบท

บนพื้นดินที่แห้งและเย็นเยือก

ในพื้นที่แห่งหมอกควันที่เผาตอฝางอยู่ในทุ่งนา

กับทุ่งกว้างของท้องนาในชนบท…และตัวฉัน

มันเป็นเหมือนสิ่งย้ำเตือนให้ฉันต้องคืนอดีตให้กับมันบ้าง

ให้กับอดีตในวัยเด็กที่ฉันได้เคยมีชีวิตอยู่กับมัน…เมื่อครั้งหนึ่ง

แล้วทำไมฉันจะต้องไปฝืนกับความรู้สึกเหล่านี้เสียล่ะ….

กับความจริงอีกประการหนึ่งสำหรับฉันเช่นกันจ๊ะ….สาวน้อย

ขอให้ฉันได้มีโอกาสระบายอะไรอะไรในตัวของฉันเองออกมาบ้างนะ

มันอาจจะเปล่าประโยชน์สำหรับเธอ….สาวน้อย

แต่เชื่อเถอะ….มันยังมีค่าสำหรับฉันอยู่อย่างแน่นอนจ๊ะ

ฉันมักอ่อนแอเสมอเมื่อพูดถึงเรื่องราวในอดีต

แต่กลับจะมีพลังเมื่อพูดถึงเรื่องราวแห่งอนาคต

ฉันเชื่อว่าทุกคนย่อมมีอดีตติดตัวมาทุกคนไม่มากก็น้อย

มันอาจจะต่างกันที่บางคนอาจขมขื่น,ปวดร้าว,และแตกสลาย

บางคนอาจสุขสม,บริบูรณ์,และเพียบพร้อมกับชีวิตที่ผ่านมา

แต่ฉันก็ว่ามันไม่ได้ผิดแผกแตกต่างกันที่ตรงไหนนักหรอก

เพราะเราทุกคนต่างก็ต้องมาจากจุดกำเนิดเดียวกันทั้งนั้น

มันเป็นเรื่องแห่งการอยากมีชีวิตอยู่อย่างอิสระ,มั่นคงในชีวิต,และปลอดภัยกับอนาคต

เพราะฉะนั้น….ฉันจึงต้องเก็บรักษาไข้อดีตของตัวฉันเองอย่างดีที่สุด

อย่างน้อยก็อดีตแห่งการกำเนิดของตัวฉันเองไงละจ้ะ

……………………………………………..

ขอพลังในอนาคตจงมีแด่ฉันด้วยเถอะนะ

“ 22 พฤศจิกายน 2499 “

………………………………………………

20/11/25

ฐา-จันทรา