มีเธอลุกไหม้เงียบเงียบ….อยู่ข้างใน
เชื่อไหมจ๊ะ?…..สาวน้อยที่น่ารักของฉัน
คนเราเมื่อก้าวมาถึงจุดจุดหนึ่งแล้วก็มักจะหยุด
ไม่ถอยหลัง….ไม่เดินหน้า…..และไม่อยู่กับที่
แต่จะหมุนรอบตัวเองทวนเข็มนาฬิกาอย่างช้าช้า
ก้มเก็บประสาทสัมผัสทั้งสี่ไว้กับความมืดของอนัตตา
ปลดปล่อยตัวเองให้อ้างว้างโดดเดี่ยวกับโลกแห่งความฝันและจินตภาพ
ไม่เห็น…ไม่ได้ยิน….ไม่มีคำว่างพอสำหรับใครใคร
และเมื่อคนเราก้าวมาถึงจุดนี้แล้วก็มักจะหยุด
ยิ้มให้กับตัวเอง…เพื่อความรัก
หัวเราะให้กับผู้อื่น…เมื่อมีความสุข
และร่ำไห้อาดูรเมื่อเหตุการณ์หนหลังที่ผ่านมา…ล่มสลาย
บางทีสิ่งเหล่านี้อาจเป็นสันชานลึกๆของมนุษย์ก็เป็นได้นะ
เชื่อไหมจ๊ะ?…..สาวน้อย
ฉันคิดว่าฉันก็คงเป็นเหมือนเช่นกับคนอื่นอื่น
ลุ่มหลงกับการสะดุด ณ จุดจุดหนึ่ง….แล้วก็หยุด
ก้มเก็บความหวานชื่นให้กับหัวใจที่ว่างเปล่าอย่างเงียบเงียบ
แล้วก็เฝ้ารออาญาทัณฑ์จากใครก็ไม่รู้
เอ….ใครอื่นเขาจะเป็นอย่างฉันไหมเนี่ย
เชื่อไหมจ๊ะ?……สาวน้อย
บ่อยครั้งที่ฉันได้รับไมตรีอันงามยิ่งจากเธอในครั้งไหนไหน
หัวใจของฉันก็พาลไหวหวั่นจนสุดจะทัดทาน
จู่จู่มันก็อยากจะหยุดเอาซะดื้อดื้ออย่างนั้นแหละ
ไม่เดินหน้า…ไม่ถอยหลัง…และก็ไม่นิ่งอยู่กับที่
แรงปรารถนาอะไรกันนะถึงช่างร้อนรนปานนั้น
รู้สึกแต่เพียงว่าสุขใจและอิ่มเอมใจเป็นที่สุด
บางที….สิ่งเหล่านี้อาจเป็นสันชานลึกลึกของฉันแต่เพียงฝ่ายเดียวก็เป็นได้
เชื่อไหมจ๊ะ….สาวน้อย
เมื่อเธอได้พลิกบรรจบมาถึงบรรทัดท้ายนี้
ฉันกำลังถูกเผาไหม้อย่างช้าช้า
มันเป็นรสปิติที่ฉันเต็มใจอย่างที่สุด
เพราะที่นี่….ในนี้……ในร่างกายของฉัน
มีเธอกำลังลุกไหม้อยู่ข้างใน
…………….อย่างเงียบเงียบ.
12/3/25 ฐา-จันทรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น