ขอให้เธอเป็นดั่งชีวิต

ขอให้เธอเป็นดั่งชีวิต

แม่สาวน้อยที่น่ารักของฉัน

เธอเข้ามาประทับอยู่ในอณูหัวใจของฉันแล้ว….รู้ไหม?

ตั้งแต่พบเธอคราวนั้นเป็นครั้งแรก

ไม่ต้องเอะใจไปหรอกจ๊ะสาวน้อย

ก็เพราะมันพึ่งเป็นครั้งแรกของฉันที่มีความรู้สึกเช่นนี้

ฉันจึงยังไม่อยากจะทำให้เธอต้องหวาดวิตกไปกับมัน….

เธอจึงยังไม่อาจจะสังเกตเห็นมันจากฉันได้ในเวลานั้น

แต่ฉันก็เก็บเอาความภูมิใจกับวันเวลาของเธอไว้อย่างเงียบเงียบ

ถึงแม้ในบางครั้งมันดูออกจะพลุ่งพล่านเลยเถิดไปบ้าง

ยิ่งนานวันฉันก็มีโอกาสที่จะควบคุมมันได้ดียิ่งขึ้น

สงบ,เยือกเย็น,โหยหาแต่แผ่วเบา

ยังหรอก……..สาวน้อย

ให้เวลามันติดปีกบินไปอีกสักพัก

ฟูมฟักหัวใจให้แข็งแกร่งอีกสักนิด

ฉันยังไม่อยากให้เธอต้องหวาดวิตกเป็นคำรบที่สอง

และเธอก็คงยังรองรับกับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมด

มันจะเป็นเหมือนกับที่ฉันคิดหรือเปล่านะ…..

แต่ถ้าผิดไป…..คงหวังอภัยจากใครไม่ได้ง่ายง่ายนัก

ถึงแม้แต่ตัวฉันเองก็ตามเถอะ……

แม่สาวน้อยของฉัน

มันไม่เป็นเรื่องที่น่าแปลกหรอกที่เราจะฝากความหวังให้ไว้กับใคร

และก็ไม่เป็นเรื่องที่น่าแปลกเช่นกันที่เราจะหวังได้รับไมตรีตอบ

เพราะเรื่องทั้งเรื่องมันเป็นกฎเกณฑ์แห่งการแลกเปลี่ยนตามธรรมชาติ

ความสมหวัง,ผิดหวัง,มันก็ยังควรค่าแห่งการได้รับ

ถ้าสิ่งนั้นได้ออกมาจากก้นบึ้งแห่งความตั้งใจ

มันจึงไม่เป็นเรื่องที่น่าแปลกสำหรับฉัน

แต่สำหรับเธอ…..สาวน้อย….

เธอคือชีวิตสำหรับฉัน…

มันน่าแปลกไหม?.

27/2/25 ฐา-จันทรา