คำตอบ”นี้”ย่อมไม่มีอยู่ในสายลม
แม่สาวน้อยที่น่ารักของฉัน
ถ้าเธออยากถามฉัน……
ถามฉันมาเถอะ…..เธอจะได้คำตอบในทุกทุกสิ่ง
แต่ขออย่าได้ถามฉันด้วยถ้อยคำว่า…”ทำไม?”…อีกเลยนะ
เพราะถึงอย่างไรฉันก็คงจะตอบให้เธอหายข้องใจไม่ได้หมด
แม้จะต้องตอบกันอีกสักกี่ร้อยหนพันหนก็ตามเถอะ
สาวน้อยจ๊ะ……..
ที่สุดของความสมบูรณ์ในคำตอบใดใดย่อมไม่มีหรอก
แม้ในสายลมก็ย่อมไม่มีให้ด้วยเช่นกัน
มันเป็นเพียงสำนึกของเหตุและผล
ที่ล้นออกมาจากกลไกอันอ่อนล้าแล้วของร่างกาย
มีขึ้นก็เพียงเพื่อจะรักษาความคงอยู่ของตัวตนเท่านั้น
มันเป็นเพียงความผิวเผินที่ปรุงแต่งจากความอ่อนแอของมนุษย์
ที่คอยช่วยปลอบประโลมใจในยามผิดหวังและคับขัน
เพราะฉะนั้น….กับ”คำตอบ”บางครั้งก็ยากที่จะรับได้ทั้งหมด
ถึงแม้จะบอกให้เชื่อเถอะ…เชื่อเถอะ….ก็ตามที
สาวน้อยจ๊ะ…………….
ฉันไม่ปรารถนาที่จะรวบรัดตัดความกับคำถามของเธอคราวนั้นเลยจริงจริง
แต่นั่นก็ไม่ใช่หมายความว่าฉันจะไม่ยินดียินร้ายในเรื่องนี้หรอกนะ
ฉันดีใจเป็นที่สุดที่เธอได้ตั้งคำถามกับฉันมาบ้าง
จะด้วยเหตุ….หรือผล….หรืออะไรก็แล้วแต่ที่จะมีมาถึงตัวฉัน
ถ้ามันทำให้เธอหายเคลือบแคลงใจ….และเข้าใจตัวฉันได้บ้าง
ฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะตอบ
แต่ขอให้เธอเชื่อเถอะว่า
นั่นไม่ใช่เป็นเพราะเหตุจากกลไกที่อ่อนล้าทางร่างกายของฉันหรอกนะ
สาวน้อยจ๊ะ…….
ฉันอาจเป็นคนโรแมนติก,อ่อนไหว,และลึกซึ้งในบางประการ
จนเธอเองอาจจะงุนงงสงสัยมาบ้างแล้วก็เป็นได้
แต่ขอให้เธอเชื่อเถอะนะว่า
เธอเป็นผู้อยู่ในความสนใจของฉันอยู่ตลอดเวลา
แค่นี้คงมีเหตุผลเพียงพอกระมังจ๊ะ
กับการที่เธอจะเข้ามานั่งอยู่ในหัวใจของฉันได้
สาวน้อยจ๊ะ………
เห็นสมควรไหมที่ฉันจะกล่าวออกมาอย่างนั้น
แล้วอย่าได้ถามฉันอีกนะว่า…เหตุ”เพราะอะไร”กัน
เพราะคำตอบต่อไปที่ฉันจะพึงมีให้
ก็เห็นจะเหลืออยู่”เพียงคำเดียว”สำหรับเธอแล้วล่ะทีนี้
คงยังไม่อยากฟังมันตอนนี้ใช่ไหมล่ะ?.
9/8/25
ฐา-จันทรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น