ก่อนจะสายเกินไปจริงจริง

วันพรุ่งนี้…….,

มันอาจจะสายไป

ธรรมชาติยังถูกคุกคามทำลายในทุกรูปแบบ

ขณะที่เรากำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ ณ ที่นี้

ทุกวินาทีมันหมายถึงความเป็นความตายของเราทุกขณะ

เราอาจไม่ได้คิด,

เราอาจไม่รู้สึกตัวซะด้วยซ้ำไป

ว่ามีภัยอันตรายเข้ารุมล้อมเราอยู่ทุกขณะจิต

มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากเงื้อมมือของเรานี่เอง

ขณะที่เราต้องการปลดปล่อยชีวิตให้เป็นอิสระ

เราลืมนึกถึงไปว่าธรรมชาติก็ต้องการเช่นกัน

ขอได้โปรดนึกถึงมันบ้าง,

อย่างเอื้ออาทร

แล้วจงปฏิญาณต่อตัวของเราเองว่า

ธรรมชาติคือชีวิต,

ธรรมชาติคือตัวเรา,

ถ้าเรารักชีวิตของเราเอง

ก็ต้องรักธรรมชาติด้วย

เราจะหยุดเอาเปรียบมันละ,

เราจะหยุดทำลายมันละ,

แล้วเราจะพร่ำสรรเสริญความดีงามของมันแทน

ให้คนอื่นอื่นเห็นคล้อยดีงามไปด้วยกับเรา

และวันพรุ่งนี้……..,บางที

เราจะมีตำนานชีวิตที่ยืดยาวอีกไกล

ชีวิตเราจะไม่ถูกคุกคามมากกว่าเดิม

ชีวิตเราจะไม่ย่อยยับเร็วขึ้นกว่าเดิม

วันนี้มันยังไม่สายเกินไป

ถ้าเราจะฝันถึงความเป็นจริงในวันพรุ่ง

จงรักในธรรมชาติ

จงรักในชีวิตของผู้คน

เดี๋ยวนี้,ตอนนี้,และวินาทีนี้,

………….ก่อนที่มันจะสายเกินไปจริงจริง.

30/140/26

ฐา-จันทรา.